De confronterende Corona tijd

"Het nieuwe Normaal".

Het 'Nieuwe Normaal' in de corona tijd was meer dan confronterend.

Het 'Nieuwe normaal' waarbij ik mijn dochter drie maanden niet heb mogen zien om haar te beschermen tegen het virus. In het begin liepen er maanden onbeschermd (geweldig) personeel rond. Zij werden vaak ook nog vervangen door flexers. Daarnaast waren er de schoonmakers. Na enige tijd waren er ook een aantal disciplines (gelukkig) weer welkom. Hoeveel mensen er in die periode over de vloer zijn geweest....? Geen flauw idee. Maar voor ouders of broer en schoonzus was geen plek. Uiteindelijk mochten we met haar gaan wandelen, (eerst mocht er maar één ouder. Omdat haar vader en ik gescheiden zijn mocht een van de ouders nog steeds niet komen)

Contact hebben met haar is zo belangrijk voor haar vader en mij. Ik smachtte naar toestemming om gewoon weer bij haar te mogen zijn, haar te mogen knuffelen en aan te raken.

Drie maanden lang hebben we genoegen moeten nemen met beeldbellen. En gek genoeg, ik nam er genoegen mee.

Eindelijk mocht ook ik haar weer zien.

Vanuit de woning kwam er een mail waarbij het team besloten had dat beeldbellen zou stoppen omdat het contact weer mogelijk was. Waar was het overleg? Beeldbellen was drie maanden het enige wat ik/we hadden. Ik was er waarde aan gaan hechten en ik was er naar uit gaan kijken. Het bracht, naast de paar keer dat mijn dochter er 'mooi geen zin in had', een aantal mooie zelfs ontroerende momenten met zich mee. Ik hoopte dat het bespreekbaar was maar in de 1e poging dit telefonisch te bespreken, zat er nog weinig ruimte in. Uiteindelijk zijn we tot een oplossing gekomen. Ik kan nu 2 x per week met Kira beeldbellen. Een mooi contact moment wat is ontstaan vanuit een crisis periode.

Is het normaal dat ouders en broers en zussen niet meer op de eerste plaats staan? De plek waar ze ten aller tijden zouden moeten staan. Ouders moesten genoegen nemen met ieder stukje ruimte wat er werd geboden en waren uiteindelijk bijna de laatste die weer bij hun kind mochten komen. Hier was geen rechtelijk bevel. Toch kon een overheid dit besluiten. Dit voelde wreed aan.

Ik snak naar het oude normaal waarbij kwaliteit voorop staat i.p.v. kwantiteit... Waarbij ik als ouder de regie heb en niet passanten die toevallig een paar jaar in het leven van mijn dochter zijn. Waar rechten duidelijk zijn en wanneer deze afwijkt dit besloten is door een rechter. (maar he, zijn we niet allemaal zoekende naar, ... hoe hier mee om te gaan? hier invullen...