Erkenning

Het is hard werken in de zorg. Veel begeleiders zitten er met heel het hart in. Niet zo maar een hart maar een groot hart. Ze doen o.a. de dagelijkse- en medische zorg, hebben contact met verschillende disciplines, rapporteren en als er tijd over is proberen ze ook nog andere dingen te doen. Maar is er tijd over? Vaak niet! Waar is de extra aandacht? Welke activiteit is er vandaag gedaan?  Hoe komt het dat ze er zo onverzorgd/vies uit ziet. Waar is dat nieuwe kledingstuk? Familie is gefrustreerd. Personeel voelt zich niet erkent. Hier ontstaat afstand waar nabijheid zo nodig is.

Personeel wil (terecht) erkenning. Familie wil (terecht) de beste zorg voor hun familie lid. Wat nu?

Hoe mooi zou het zijn wanneer de professional mag leren hoe ze de familie kunnen 'ZIEN'? Familie is de blijvende factor en zal altijd een rol blijven vervullen. Voel je niet aangevallen. luister naar hun verhaal. Het zal je verbazen wat er dan zichtbaar voor je wordt. Heb begrip. Kijk samen wat er wel kan en lukt. Luister en erken wat er niet goed gaat, Leef je in, in een situatie, een leven waar al zoveel teleurstellingen zijn opgebouwd. Heb begrip voor de oude - en de nieuwe pijn. Dit maakt het mogelijk om met elkaar in gesprek te komen. 

Het helpt misschien om je te verplaatsen in de rol van een ouder (als je kinderen hebt). Je haalt je kind van twee op bij de dagopvang maar ziet geen begeleiding? Je kind had vanmorgen een mooi setje kleding aan maar dat is nergens meer te vinden. De kleding die je mee naar huis krijgt is na 1x wassen niet schoon te krijgen omdat het gisteren vergeten was mee te geven en al twee dagen in de tas zit te stinken. Je hoort dat je kind weer lastig is geweest. Wat doet dit met je? Wil dit zeggen dat je nergens tevreden over bent? Wat familie van een client met beperkingen tegen komt bij hun kind/broer/zus is vaak nog veel meer. En dat veel meer gaat niet over binnen 10 of 15 jaar. Dat blijft een leven lang.

Ouders hebben niet gevraagd om deze zorg. Ze zijn er niet voor opgeleid. Hebben ongetwijfeld niet alle competenties in huis om het 'juiste' te doen maar doen hun best om deze, ' te grote' zorg zo goed mogelijk vorm te geven.

In mijn gastcolleges wil ik, vanuit mijn eigen ervaringen, de professional: 

Een beeld geven van de beleving van de ouder. Zicht geven op wat ouders zoal meemaken. Tools mee geven om het contact met familie te vergroten en "de lastige"  familie' te zien als mensen met veel verdriet en pijn, massa' s teleurstellingen en een berg machteloosheid. Kort om, een blijvend rouwproces. Het doel is nabijheid creëren tussen ouders en begeleiders.