Rouwen
Wanneer een familielid beperkingen heeft, heeft dit consequenties voor de rest van het gezin. Dit verlies is niet tijdelijk maar chronisch. Dit wordt ook wel blijvend- of levend verlies genoemd. Wanneer je een training volgt of een boek leest, komen er steeds meer voorbeelden van rouwen aan bod. Deze rouw is nog steeds onderbelicht.
Dat maakt dat het voor veel familieleden van mensen met een beperking als een eenzaam proces wordt ervaren. Reacties als, je moet dit verwerken zijn goed bedoeld maar dit is geen verlies waar je een punt achter kan zetten. Dit verlies blijft en levert steeds opnieuw weer confronterende situaties op.
Als het gaat om iemand van wie je houdt zeg je niet
- Wanneer de overheid opnieuw met een bezuiniging komt... Ik heb het verwerkt dus het doet geen pijn meer. Het doet opnieuw pijn.
- Wanneer er weer een bekende overlijdt zeg je niet, tja dat was te verwachten. Het confronteert je opnieuw met de kwetsbaarheid van de gene van wie je houdt. Het doet pijn.
- Wanneer ze op de woning van je naasten je zorgen niet horen zeg je niet, tja dat is al zo vaker gebeurd, nu kan ik er wel mee omgaan. Nee, het doet opnieuw pijn.
Steeds weer opnieuw wordt er een beroep gedaan op je kwetsbaarheid. Steeds weer opnieuw is er verdriet omdat het gaat om iemand van wie je heel veel houd.
Heb je behoefte om hierover, met mensen met vergelijkbare ervaring, te praten? Mail mij persoonlijk;